Kaplica – Stary Bubel

Początkowo miejscowość Stary Bubel była własnością rodu książąt Algimunt Holszańskich z Holszan (Golszan) na Litwie. Decyzją ks. Pawła księcia Algimunta Holszańskiego, biskupa łuckiego, w 1512 roku przeszła na własność diecezji łuckiej (do 1815). Ks. bp Franciszek Antoni Kobielski, biskup brzeski i łucki w 1749 r., mając na uwadze daleką odległość wsi Bubel należącej do klucza janowskiego oraz dobro duchowe wiernych wyznania unickiego postanawia zbudować w tej wsi drewnianą kaplicę dojazdową parafii Pawłów (obecnie Pawłów Stary). Za zgodą ks. bp. Teofila Godebskiego, unickiego władyki włodzimierskiego i brzeskiego, kaplica ta otrzymała wezwanie św. Jana Apostoła i Ewangelisty i została zbudowana przez Jana Murawskiego. Tenże biskup wyznaczył stosowny plac pod świątynię, cmentarz i budynki, nadał dwie włóki, zwalniając zapisane grunty od powinności na rzecz dworu biskupiego, za wyjątkiem podatków należnych skarbowi państwa. Powyższy akt fundacyjny został wpisany do akt brzeskich 18 października 1760 r.

Kolejną świątynię w Bublu pod tym samym wezwaniem wzniesiono w 1861 roku. W 1875 roku świątynię unicką zamieniono na cerkiew prawosławną, a duchownego unickiego – ks. Nikifora Fontasiewicza skazano na wygnanie, ponieważ nie chciał złożyć prawosławnego wyznania wiary.

W 1925 roku ks. Henryk Przeździecki, biskup siedlecki powołał tutaj neounicką parafię. W okresie międzywojennym prawosławni, pomimo postanowienia sądowego, zajęli siłą świątynię i ziemię kościelną. Katolicy obrządku wschodniego na początku lat trzydziestych zbudowali więc drewnianą kaplicę pw. św. Mikołaja w Pawłowie Starym. Dopiero po II wojnie światowej – w związku z przemieszczeniem się ludności – świątynia została zwrócona katolikom i dnia 24 lipca 1946 roku poświęcona przez ks. Zygmunta Syroczyńskiego, tymczasowego zastępcę dziekana janowskiego, jako kościół pw. św. Jana Apostoła i Ewangelisty.